Kar taneleri..

Sabah telefonun o sinirlerimi bozan sesiyle kalktım sıcacık yatağımdan. Oysa en sevdiğim şarkıydı bu melodi bir zamanlar. Sevdiğim bir melodiyi duyarsam uykumun bitişine bu kadar üzülmem diyordum ama sonuç uykumu bitiren bu şarkıyı duyunca artık aynı şeyleri hissetmeyişim oldu. Zamanın aceleciliği ve servise yetişebilme derdiyle alelacele üzerimi değişip bir mini kahvaltı ile evden çıktım. Merdivenleri hızla indim çünkü yine geç kalacaktım, belki de acele etmeye alışmıştım artık ondandı hızlı adımlarım. Apartman kapısını açmamla ise bir an donup kaldım. Yüzüme bir gülümseme, içime anında bir mutluluk geldi. Gökten beyaz minik pamuklar düşüyordu yeryüzüne. Uzun zamandır beklediğim, görmeyi istediğim minik beyaz kar taneleri. Yüzümdeki gülümsemeyle sokağa çıktım aynı anda benimle aynı duyguları yaşayan karşı komşumuz da sokağa çıkmıştı. Benimkine karşılık onun yüzündeki gülümseme eşliğinde ‘Günaydın’ dedik birbirimize diğer günlere nazaran daha sıcak bir şekilde.

Hergün taktığım kulaklıkları bugün takmadım. Etrafa daha dikkatli bakıp tüm sesleri duymak istedim. Hergün üşüyorum diyerek şikayet ettiğim havanın soğuğunu bugün hissetmek istedim bedenimde ve yüzümdeki gülümseme gözlerime de yansımış olacak ki yanından geçtiğim, göz göze geldiğim herkesten de aynı şekilde cevap aldım. Belki ‘bu kız deli galiba sabah sabah kendi kendine gülüyor’ dediler, belki de ilk defa kar gördüğümü sandılar. İstediklerini düşünsünler, benim için önemli olan hissettiğim mutluluk ve onlarında her sabah ki asık suratlarının aksine yüzlerinde gördüğüm gülümseme idi.

Servisi bekleme yerime geldiğimde hala servisi kaçırmamıştım hem de hiç acele etmemiştim. Gayet yavaş adımlarla etrafımın farkında olarak gelmiştim. Demek ki aceleye gerek olmadan anın tadına vararak da yetişebiliyormuşum hayatın akışına. Aynı zamanda hayatın güzelliklerini de kaçırmıyormuşum.

Hem benim yüzüme hem de diğerlerinin yüzüne bu gülümsemeyi yerleştiren ise minik beyaz kar taneleriydi, şu an camdan yeryüzüne düşüşlerini hala görebildiğim…